بورس به مثابه فرهنگ

این نوشته در اولین پیش‌شماره نشریه انجمن مدیرای مالی حرفه‌ای ایران چاپ شده است.

در سال ۱۹۶۲ میلادی تعداد سهامداران آمریکایی ۱۷ میلیون نفر بود و به این ترتیب بخش بزرگی از مردم دارای منافع مالی در بازارهای سرمایه بودند. برای ارزیابی میزان مشارکت مردم آمریکا در بورس، در نظر بگیرید که این تعداد از کل جمعیت شهرنشین ایران در۱۳۵۷ بیشتر است. امروزه در هر اقتصاد شکوفایی، حتما بازارهای مالی استواری برقرار است و سرمایه‌گذاری در بورس برخلاف دیگر فعالیت‌های سرمایه‌گذاری پر طرفدار یک دهه اخیر ایران یعنی، دلار و سکه، با ایجاد منابع باعث دسترسی راحت واحدهای اقتصادی به سرمایه و در نهایت افزایش تولید ناخالص ملی می‌شود.

نگارنده این سطور خود از مخالفان هجوم افراد بی‌اطلاع و سرمایه‌های سرگردان به بورس است و تصور می‌کند این حجم از تراکم در صورت بروز اتفاقی که منجر به سقوط شاخص‌ها گردد، احتمالا باعث آسیب‌های جبران‌ناپذیری به بخشی از جامعه خواهد شد که به امید کسب سودهای بادآورده، میزان عمده‌ای از سرمایه خود را در بورس سرمایه‌گذاری کرده‌اند. اما این نکته غیر قابل انکار است که در صورتی که سرمایه‌گذاری در بازار سرمایه ایران و به صورت مشخص بورس اوراق بهادار، نهادینه شود، در بلندمدت از مخاطراتی که به دلیل سفته‌بازی در سایر روش‌های سرمایه‌گذاری پدید می‌آید، جلوگیری می‌کند.

همچنین آزادسازی سهام عدالت از یک سو و سعی دولت در جبران کسری بودجه خود از سوی دیگر، این فرصت را بعد از سال‌ها برای علاقه‌مندان به بازار سرمایه فراهم کرده است که مردم را به سوی سرمایه‌گذاری‌های سالم هدایت کنند و فارغ از تمام تحلیل‌های موافق و مخالف در مورد وضعیت امروز بورس‌ ایران(بورس تهران و فرابورس)، اعتقاد دارم که سرمایه‌گذاری در بازارهای سرمایه یک نوع فرهنگ صحیح سرمایه‌گذاری است که ما در مسیر توسعه‌یافتگی به آن احتیاج داریم.

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.