ایمنی کارکنان در همه گیری کرونا

در آخرین روزهای بهمن سال ۱۳۹۸ زمزمه‌های شیوع کرونا در ایران شنیده شد و دقیقا یک روز پس از برگزاری یازدهمین دوره انتخابات مجلس شورای اسلامی، یعنی شنبه سوم اسفند ماه سال ۱۳۹۸ وجود کرونا در ایران اعلام رسمی شد. بنا بر مشاهده‌ی عینی، مردم از روز پنج‌شنبه به داروخانه و مراکز درمانی هجوم آوردند و همه الکل و ماسک موجود را خریدند. میزان خرید به حدی بود که تقریبا ماسک و الکل در بعد از ظهر روز شنبه کمیاب شده بود. فضای مجازی پر شده بود از فیلم‌هایی در رابطه با راه‌های مقابله با کرونا مثل استفاده از خلال دندان در آسانسورها و موارد دیگر.

از آن روز تا به امروز، شرکت‌ها هم مثل مردم در محیط کاری تصمیمات و تمهیداتی اندیشیدند، هر چقدر که شرکت‌ها در امور جاری خود چابک بودند، اقدامات مقابله با کرونا نیز با چابکی انجام گرفت و بلعکس. به نظر می‌رسد که بر اساس برخورد شرکت‌ها با کرونا می‌توان آن‌ها را طبقه‌بندی کرد و از جنبه‌ی دیگر این برخورد به کارنامه‌ای تبدیل شده که در آن شرکت را می‌توان از لحاظ چابکی در تصمیمات و توجه به منابع انسانی بررسی کرد.

برخی از شرکت‌ها از همان روزهای اول، پروتکل‌های بهداشتی تدوین کردند و در شروع سال ۱۳۹۹ با تدوین دستورالعمل‌ها و تهیه همزمان بسترهای نرم‌افزاری و سخت‌افزاری اقدام به شیفت‌بندی کارکنان جهت انجام دورکاری نمودند. برخی دیگر با کم کردن ساعات کاری و بازچینی فضای کاری سعی در ایجاد محیطی امن‌تر برای کارکنان خود نمودند. توزیع سهمیه‌ای اقلام بهداشتی نظیر ژل ضدعفونی دست و ماسک و گذاشتن الکل در راه‌روها از دیگر اقدامات شرکت‌ها بود. واحدهای اداری سازمان‌ها تعریف دوباره‌ای از نظافت کردند و پروتکل‌های جدید بابت نظافت روزانه محیط کار، مخصوصا سرویس‌های بهداشتی و مکان‌های عمومی کردند. سالن‌های غذا خوری تعطیل شد و سهمیه‌ی غذای سرد و بسته‌بندی شده جای آن را گرفت. تب‌سنجی کارکنان هنگام ورود اجباری شد و کم‌کم دستگاه‌های ساعت‌زنی چشمی را جایگزین دستگاه‌های انگشتی قدیمی‌تر شد.

حتی در مورد کارکنانی که به کرونا مبتلا می‌شدند، برخی شرکت‌ها دستورالعمل‌هایی وضع کردند، از جمله تست دوره‌ای کارکنان و پرداخت هزینه‌ی آزمایش افراد مبتلا یا مشکوک. شرکت‌های پیشرو در منابع انسانی، شخص یا اشخاصی را در کارگزینی مسئول سرکشی به کارکنان بیمار کردند و با ارسال مواردی نظیر اقلام بهداشتی، کتاب یا فیلم سعی در ایجاد روحیه بیماران کردند.

در مقابل موسسات فوق، شرکت‌های زیادی هم بودند که یا به کرونا عکس‌العملی نشان ندادند یا اقدامات بسیار دیرهنگامی انجام دادند. در این بین مدیران عامل و مدیران منابع انسانی بیشترین تاثیر و نقش را در قبال این تصمیمات داشته‌اند. اگر به سازمان‌های مذکور نگاهی بیاندازیم، خواهیم دریافت که این عدم توجه در تمام ساز و کارهای آن شرکت‌ها مشاهده می‌شود.

این گونه موسسات اصولا به محیط اطراف خود توجهی ندارند و استراتژی شرکت در قبال محیط منفعلانه، تدافعی یا مقلدانه است.

امروز و با گذشته قریب به یکسال از اعلام رسمی شیوع کرونا در ایران، کارکنان هر موسسه‌ای می‌توانند عملکرد شرکت خود را در مقابله با کرونا مشاهده کنند و در مورد آن قضاوت کنند. نمی‌شود سازمانی در مقابله با بحران‌های مختلف اقتصادی چابک بوده باشد و در مقابله با کرونا منفعل! حتی به نظر می‌رسد این امر در قضاوت سرمایه‌گذاران در بازار بورس نیز بی‌تاثیر نباشد، چرا که چطور می‌شود در شرکتی سرمایه‌گذاری کرد که توجهی به ایمنی کارکنانش به عنوان بزرگترین منابع سازمان ندارد.

همچنین افراد نخبه‌ و استعدادهایی که امکان انتخاب شغل در شرکت‌های مختلف را دارند، می‌توانند با مطالعه‌ی این اقدامات کارفرمایانی را انتخاب نمایند که فارق از مسائل مالی به سلامتی و ایمنی کارکنان خود توجه بیشتری می‌کند.

به شرح مطالبی که در بالا گفته شد، اینجانب به سازمان بورس و اوراق بهادر و جامعه حسابداران رسمی و کلیه نهادهای ذیربط گزارشگری مالی پیشنهاد می‌کنم، شرکت‌ها را در گزارشات عملکرد هیئت مدیره برای سال مالی ۱۳۹۹ ملزم به گزارش‌گری اقدامات ایمنی و مقابله با کرونا کنند. چرا که این مطالب می‌تواند اطلاعات مفیدی در رابطه با عکس‌العمل مدیران ارشد سازمان‌ها را در مقابله با حوادث قهری مثل همه‌گیری، در اختیار استفاده کنندگان از صورت‌ها و گزارشات مالی قرار دهد.

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.